Η 26η Μαΐου 2004 είναι μια ημερομηνία-παραφωνία στην κανονικότητα του UEFA Champions League. Στον τελικό εκείνης της χρονιάς, στο «Γκελζενκίρχεν» της Γερμανίας, δεν βρέθηκαν ούτε η Ρεάλ Μαδρίτης, ούτε η Μίλαν, ούτε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ούτε κάποια αγγλική ή ισπανική υπερδύναμη. Αντίθετα, στο πιο μεγάλο ραντεβού της σεζόν βρέθηκαν δύο ομάδες που ξεκίνησαν τον θεσμό χωρίς να τις υπολογίζει κανείς, η Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο και η Μονακό του Ντιντιέ Ντεσάν.
Δύο αουτσάιντερ με εντελώς διαφορετικά στιλ και ιστορικά αποθέματα, που όμως έφτασαν εκεί αψηφώντας κάθε προβλέψιμο σενάριο. Δεν ήταν απλώς τελικός, ήταν η πιο απρόσμενη συνάντηση στην κορυφή της Ευρώπης από την καθιέρωση της σύγχρονης εποχής του UEFA Champions League.
Μία ποδοσφαιρική μηχανή με ηγέτη έναν άνθρωπο που θα άλλαζε το άθλημα
Από τη μία πλευρά, η πορεία της Πόρτο ήταν ένα μάθημα για το πώς η οργάνωση, η πειθαρχία και η στρατηγική μπορούν να εξισορροπήσουν την έλλειψη λάμψης. Ο Ζοζέ Μουρίνιο, τότε μόλις 41 ετών, είχε ήδη χαράξει την πορεία του προς την κορυφή με την κατάκτηση του UEFA Cup το 2003. Το UEFA Champions League του 2004, όμως, ήταν άλλο επίπεδο.
Η Πόρτο πέρασε από όμιλο με τη Ρεάλ Μαδρίτης, απέκλεισε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον με ένα γκολ του Κοστίνια στις καθυστερήσεις, συνέτριψε τη Λιόν και άφησε εκτός τελικού την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Δεν ήταν θεαματική, αλλά ήταν τρομακτικά αποτελεσματική. Σάικας, Ντέκο, Μανίς, Κοστίνια, Κάρλος Αλμπέρτο, Ρικάρντο Καρβάλιο, παίκτες που δεν ήταν αστέρες παγκοσμίου βεληνεκούς τότε, αλλά ρολόγια ακριβείας σε ένα καλοκουρδισμένο σύστημα.
Το ονειρικό ταξίδι μίας ομάδας που δεν είχε τίποτα να χάσει
Από την άλλη πλευρά, η Μονακό ήταν ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη. Ούτε καν πρωταθλήτρια Γαλλίας, ούτε φαβορί, ούτε με βάθος στον πάγκο. Αλλά με έναν Ντιντιέ Ντεσάν που, στα 35 του, έκανε προπονητικά θαύματα, και μια ομάδα που έπαιζε με απίστευτη ελευθερία. Λουντοβίκ Ζιουλί, Φερνάντο Μοριέντες, Ροτέν, Πρσο και Εβρά συνέθεταν ένα μείγμα εμπειρίας, φαντασίας και ενθουσιασμού.
Η Μονακό απέκλεισε τη Λοκομοτίβ Μόσχας και στη συνέχεια έκανε δύο από τα πιο σοκαριστικά ματς της δεκαετίας, πετυχαίνοντας ένα συνολικό 8-3 επί της Ρεάλ Μαδρίτης στα προημιτελικά (με ιστορική εντός έδρας ανατροπή), και πρόκριση επί της Τσέλσι στα ημιτελικά. Ήταν μια ομάδα με ταμπεραμέντο, που έπαιζε χωρίς άγχος, δίνοντας στους ουδέτερους λόγο να την ερωτευτούν.
Ένας καθαρός καθρέφτης της πραγματικότητας
Στη θεωρία, ο τελικός ήταν ανοιχτός. Στην πράξη, ήταν μια επίδειξη υπεροχής από την πλευρά της Πόρτο. Η Μονακό, χωρίς τον τραυματία Ζιουλί και με ξεκάθαρη έλλειψη λύσεων από τον πάγκο, δεν είχε τις απαντήσεις που έπρεπε. Η Πόρτο, απόλυτα συγκεντρωμένη, δεν άφησε τίποτα στην τύχη.
Ο Κάρλος Αλμπέρτο άνοιξε το σκορ στο 39’, ενώ ο Ντέκο σφράγισε την κυριαρχία της στο 71’. Ο Αλένιτσεφ ολοκλήρωσε την ιστορική βραδιά των «δράκων» για το τελικό 3-0 στο 75’. Ο Μουρίνιο δεν πανηγύρισε έξαλλα, αλλά ήξερε ότι είχε πετύχει κάτι πραγματικά σπουδαίο και ιστορικό. Η Μονακό, εξαντλημένη και χωρίς απαντήσεις, απλώς παρακολουθούσε.
Γιατί αυτός ο τελικός θα μείνει για πάντα ξεχωριστός
Δεν ήταν απλώς μία χρονιά χωρίς φαβορί στον τελικό. Ήταν η μοναδική φορά στην ιστορία του UEFA Champions League που δύο ομάδες εκτός των πέντε «μεγάλων» ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών αγορών (τότε) έφτασαν μαζί ως το τέλος. Ήταν η χρονιά που το κλαμπ των συνηθισμένων υπόπτων έμεινε απέξω – και δύο ιστορίες ελπίδας πήραν το μικρόφωνο και ανέβηκαν στη… σκηνή.
Για την Πόρτο, ήταν η σφραγίδα μίας ομάδας που έφτιαξε έναν μύθο και έκανε διάσημο τον προπονητή της. Για τη Μονακό, ήταν το αποκορύφωμα μίας μαγικής σεζόν που έμεινε ζωντανή στη μνήμη κυρίως για τον τρόπο που έφτασε στον τελικό, όχι για το αποτέλεσμα σε αυτόν…
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι καμία από τις δυο τους δεν έχει πετύχει κάτι αντίστοιχο μέχρι σήμερα!
