Ο Κουμπαρσί σε «καταστρέφει» και ταυτόχρονα σου χαμογελά. Είναι ένα παράδοξο που δύσκολα εξηγείται, αλλά ακριβώς αυτή η διττή φύση του είναι που κάνει τον Καταλανό κεντρικό αμυντικό μοναδικό στον κόσμο.
Στις 22 Ιανουαρίου 2007, στο Εστανιόλ, γεννήθηκε ο Πάου Κουμπαρσί. Πρόκειται για ένα μικρό χωριό στην επαρχία της Χιρόνα, με λιγότερους από διακόσιους κατοίκους. Ένα μπαρ, ένας φούρνος και ένα ξυλουργείο. Αυτό της οικογένειάς του.
Εκεί όπου ο Πάου μεγάλωσε βλέποντας τον πατέρα του να δουλεύει το ξύλο: να το χτυπά με δύναμη και έπειτα να το λειαίνει με εξαιρετική λεπτότητα. Αν το παρατηρήσει κανείς καλύτερα, μοιάζει σαν ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο να αντλεί έμπνευση από αυτήν ακριβώς την παλιά τέχνη.
Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, ο Κουμπαρσί βρέθηκε να αγωνίζεται ως βασικός σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αντιμετωπίζοντας με πρωτοφανή αγριότητα αντιπάλους του διαμετρήματος των Λουκάκου, Μπαπέ ή Μέσι.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: η Ισπανία δέχθηκε μόλις ένα γκολ σε οκτώ αγώνες και επέτρεψε μόνο δέκα τελικές προς την εστία σε ολόκληρο το τουρνουά.
Ο Ουνάι Σιμόν ήταν αναμφίβολα εντυπωσιακός, αλλά μπροστά του είχε ένα αδιαπέραστο τείχος, στιβαρό παρά τη διαφορά δεκατριών ετών μεταξύ των δύο κεντρικών αμυντικών. Ο Λαπόρτ και ο Κουμπαρσί ήταν απλώς τέλειοι, θέτοντας την εμπειρία και τη φρεσκάδα στην υπηρεσία ολόκληρης της ομάδας.
Αν και, κρίνοντας από την ωριμότητα που επέδειξε ο Κουμπαρσί και την εκπληκτική φυσική κατάσταση του Λαπόρτ, είναι δύσκολο να πει κανείς ποιος πρόσφερε τι.
Ο Κουμπαρσί «κολλάει» πάνω στον επιθετικό, ανεξάρτητα από το όνομα που αναγράφεται στη φανέλα που έχει απέναντί του. Γίνεται η σκιά του, παρεμβαίνοντας πάντα καθαρά, και ο επιθετικός νιώθει αδιάκοπα την ανάσα του στην πλάτη του.
Για εκείνον, κάθε μέσο είναι θεμιτό για να κλέψει την μπάλα: από το ασφυκτικό man-to-man και την άμεση επέμβαση, μέχρι την ταχύτητα στον ανοιχτό χώρο και την κυριαρχία στο ψηλό παιχνίδι μέσα στην περιοχή. Όλα αυτά, απίστευτα, συνοδεύονται από ένα πρόσωπο καλού παιδιού και ένα μόνιμο χαμόγελο.
Όταν έχεις την πλάτη στην εστία και δέχεσαι τέτοια μεταχείριση, περιμένεις να αντικρίσεις έναν αμυντικό με σκληρό βλέμμα, σημαδεμένο από χρόνια μαχών. Μετά γυρίζεις και βλέπεις μπροστά σου ένα χαμογελαστό παιδί με αθώα όψη. Ίσως αυτό ακριβώς το παράδοξο να αποσταθεροποιεί τους επιθετικούς.
Επεμβάσεις καθαρόαιμου αμυντικού και πόδια εκλεπτυσμένου μέσου: ακριβείς μακρινές μπαλιές που «σκίζουν» τις αντίπαλες άμυνες και κόβουν το γήπεδο στα δύο, ψύχραιμες και μεθοδικές επαφές κατά την ανάπτυξη του παιχνιδιού.
Η θέση του είναι αμυντικός, τα πόδια του είναι πλέι μέικερ, η αγωνιστική του νοοτροπία αγγίζει τα όρια του «εγκληματικού» και το πρόσωπό του είναι αυτό ενός αθώου παιδιού.
Σίγουρα, το μέλλον του ανήκει και, δίχως αμφιβολία, αν συνεχίσει έτσι, στα επόμενα χρόνια, στο λεξικό του ποδοσφαίρου, δίπλα στο λήμμα «αμυντικός» θα υπάρχει η φωτογραφία του Κουμπαρσί.
