Το χρονικό μιας πρόκρισης με καρδιοχτύπι

Στις 20 Ιουνίου 2004, η Εθνική Ελλάδας σημείωνε ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα στην ιστορία της, καθώς πετύχαινε την πρώτη της πρόκριση σε προημιτελικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης.

Παρότι ηττήθηκε με 2-1 από τη Ρωσία στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων, το γκολ του Ζήση Βρύζα λίγο πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου αποδείχθηκε καθοριστικό, χαρίζοντας στην ελληνική ομάδα τη δεύτερη θέση του Ομίλου Α, μπροστά από την Ισπανία, και το εισιτήριο για την οκτάδα της διοργάνωσης.

Είκοσι ένα χρόνια μετά, εκείνη η βραδιά παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της μοναδικής εκείνης πορείας που κατέληξε στον θρίαμβο της Λισσαβόνας. Ήταν όμως και η βραδιά που σφυρηλάτησε την πίστη σε μία ιδέα που, μέχρι τότε, έμοιαζε εξωπραγματική, ότι δηλαδή η Ελλάδα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Ένα ξεκίνημα με σοκ και μουδιασμένα πόδια

Στις 20 Ιουνίου 2004, το σενάριο του αγώνα απέναντι στη Ρωσία εξελίχθηκε εφιαλτικά από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Μόλις στο 2ο λεπτό, ένα ατυχές γύρισμα του Τραϊανού Δέλλα έπειτα από κεφαλιά σε μονομαχία με τον Μπουλίκιν και ένα τραγικό λάθος εκτίμησης του Κώστα Κατσουράνη άνοιξαν τον δρόμο στον Ντμίτρι Κιριτσένκο. Ο Ρώσος φορ ξέφυγε με ταχύτητα, βγήκε τετ-α-τετ με τον Αντώνη Νικοπολίδη και άνοιξε το σκορ με ψύχραιμο πλασέ, πετυχαίνοντας το ταχύτερο γκολ που είχε σημειωθεί ποτέ μέχρι τότε σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, στο 17’, οι Ρώσοι έκαναν το 2-0. Ο Γκούσεφ εκτέλεσε κόρνερ από δεξιά και ο Ντμίτρι Μπουλίκιν, χωρίς κανέναν μαρκάρισμα, έπιασε καρφωτή κεφαλιά στέλνοντας τη μπάλα στα δίχτυα. Η Ελλάδα είχε δεχθει δύο γκολ από δύο επισκέψεις της Ρωσίας στην περιοχή της. Οι παίκτες της έμοιαζαν αποπροσανατολισμένοι, σχεδόν παραλυμένοι από το βάρος της περίστασης, ενώ η αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα του ταυτόχρονου αγώνα της Πορτογαλίας με την Ισπανία στον όμιλο αύξανε την ψυχολογική πίεση.

Η αγωνία της αντίδρασης

Ο Ότο Ρεχάγκελ, αντιλαμβανόμενος την ανάγκη για αλλαγή ρυθμού, είχε ήδη παρατάξει την ομάδα με τρεις αλλαγές σε σχέση με το προηγούμενο ματς. Πιο συγκεκριμένα, ο Μπασινάς έπαιξε αντί του Καραγκούνη (που ήταν τιμωρημένος), ο Παπαδόπουλος αντί του τραυματία Γιαννακόπουλου και ο Βενετίδης αντί του καταπονημένου Φύσσα. Ωστόσο, η εικόνα στο γήπεδο έδειχνε ομάδα δίχως συνοχή και πλάνο. Το άγχος κυριαρχούσε ακόμη και σε βασικές ενέργειες. Χαρακτηριστικό είναι πως στο 19’ ο Μπασινάς απείλησε τον Μαλαφέεφ με απευθείας εκτέλεση φάουλ, αλλά σε γενικές γραμμές η «γαλανόλευκη» δεν κατάφερνε να επιβληθεί στον χώρο του κέντρου.

Στο 25’, ο Άγγελος Χαριστέας έχασε τεράστια ευκαιρία να μειώσει. Έπειτα από ατομική ενέργεια του Βενετίδη, ο διεθνής φορ βρέθηκε απέναντι από κενή εστία, όμως το πλασέ του έφυγε άουτ. Ήταν η στιγμή που έμοιαζε να συμβολίζει όλη την αμηχανία και το συναισθηματικό βάρος εκείνης της βραδιάς.

Λίγο πριν την ανάπαυλα, ο Ρεχάγκελ πέρασε τον Βασίλη Τσιάρτα στον αγωνιστικό χώρο στη θέση του Άγγελου Μπασινά, επιχειρώντας να φέρει ηρεμία και σωστότερη κυκλοφορία στον άξονα. Και η έμπνευσή του δικαιώθηκε. Στο 43’, ο Χαριστέας γύρισε τη μπάλα από δεξιά, ο Παπαδόπουλος πήρε την πρώτη κεφαλιά και ο Ζήσης Βρύζας, με έξοχο πλασέ από κοντά, μείωσε σε 2-1, σκορ που θα αποδεικνυόταν ιστορικό.

Μάχη και... λύτρωση

Στο δεύτερο μέρος, ο Γκεόργκι Γιάρτσεφ πέρασε τους Σίτσεφ και Σέμσοφ στο παιχνίδι για να φρεσκάρει την ομάδα του, όμως η ψυχολογία είχε ήδη αλλάξει. Οι Έλληνες διεθνείς άρχισαν να πιέζουν ψηλότερα και να κλείνουν τους διαδρόμους, χωρίς ωστόσο να δημιουργούν κλασικές ευκαιρίες.

Στο 61’, ο Σίτσεφ απείλησε σοβαρά την εστία του Νικοπολίδη με μακρινό σουτ, αλλά ο έμπειρος γκολκίπερ κράτησε όρθια την ελληνική ομάδα με καθοριστική επέμβαση. Στο 66’, ο Ντέμης Νικολαΐδης πέρασε στη θέση του Παπαδόπουλου, δίνοντας φρεσκάδα στην επίθεση. Η Ελλάδα συνέχισε να ελέγχει τον ρυθμό, να μην απειλεί ιδιαίτερα, αλλά να διατηρεί το πολύτιμο 2-1.

Στο 77’, ο Νικολαΐδης έχασε μεγάλη ευκαιρία μετά από μπαλιά-ποίημα του Τσιάρτα και αμέσως μετά, ο ίδιος ο Τσιάρτας ανάγκασε τον Μαλαφέεφ σε εξαιρετική απόκρουση με απευθείας εκτέλεση φάουλ.

Όμως το πιο κρίσιμο στιγμιότυπο ήρθε στο 87’, όταν ο Μπογκάεφ γύρισε την μπάλα από τα δεξιά και ο Σίτσεφ, από απόσταση αναπνοής, την έστειλε άουτ. Το 3-1 αποφεύχθηκε για εκατοστά και μαζί του διατηρήθηκε η ελπίδα της ελληνικής πρόκρισης.

Οι στιγμές μετά το σφύριγμα

Το τελικό σφύριγμα του Βεϊσιέ βρήκε τους Έλληνες παίκτες να πανηγυρίζουν μέσα σε ένα μείγμα ανακούφισης και χαράς. Περίπου 20.000 Έλληνες στις εξέδρες του «Αλγκάρβε» πανηγύριζαν την ιστορική πρόκριση στα προημιτελικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης 2004. Ο Ντέμης Νικολαΐδης προτίμησε να αποσυρθεί στα αποδυτήρια δίχως να πανηγυρίσει, σε μία κίνηση που προκάλεσε απορίες, αλλά οι υπόλοιποι έγιναν ένα με τον κόσμο.

Το πρώτο βήμα προς το αδιανόητο

Αυτό το 2-1 απέναντι στη Ρωσία μπορεί να ήταν μία ήττα στη στατιστική, αλλά, στην πραγματικότητα, αποτέλεσε μία τεράστια νίκη για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ήταν η μέρα που άνοιξε ο δρόμος για το έπος της Λισσαβόνας. Μία πορεία που μέχρι τότε φάνταζε ουτοπική ξεκινούσε να παίρνει σάρκα και οστά. Κι αν το γκολ του Βρύζα είχε κρατήσει ζωντανή την ελπίδα, αυτό που ακολούθησε τις επόμενες ημέρες ξεπέρασε κάθε φαντασία.

Η 20ή Ιουνίου 2004 είναι πλέον σημείο αναφοράς. Και 21 χρόνια μετά, παραμένει η μέρα που η Ελλάδα έμαθε να πιστεύει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο!

Ανακαλύψτε περισσότερα από την bet365

Τελευταία στοιχήματα και αποδόσεις