Τι αφήνει πίσω του το Final Four της Euroleague

Είναι δύσκολο να εκφέρει κανείς μία σταθερή γνώμη και γνώση για το αν το Final Four της Euroleague μας έχει κάνει… πιο «σοφούς» απ’ ό,τι ήμασταν ή όχι. Το τελικό 81-70 πάντως με το οποίο επικράτησε η Φενέρμπαχτσε της Μονακό για να κατακτήσει το τρόπαιο ήρθε ως το επισφράγισμα μίας πολύ σπουδαίας προσπάθειας που έχουν ξεκινήσει οι Τούρκοι τα τελευταία χρόνια.

Η δικαίωση του «Σάρας»

Άνετα, το Final Four αυτό και η κατάκτηση του τίτλου από τη Φενέρμπαχτσε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η «απόλυτη δικαίωση» του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους ως προπονητή, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα από τη Ζαλγκίρις και μέχρι και αυτήν την πήγε στο Final Four του 2018, όμως μετά ξεκίνησαν τα… πέτρινα χρόνια του στη Βαρκελώνη.

Άπειρος και ο ίδιος, έδινε μεγάλη έμφαση στην τακτική, σε βαθμό που να περιόριζε το ταλέντο των καλαθοσφαιριστών που είχε στη διάθεσή του και αυτό φυσικά ήταν κάτι που θύμωνε τους mega stars της ομάδας του, όπως για παράδειγμα τον Νίκολα Μίροτιτς, ενώ, αντίθετα, από την άλλη, ήταν κάτι που εκτιμούσαν οι πιο… εργάτες.

Με τούτα και με κείνα, όμως, στην Μπαρτσελόνα, ο Λιθουανός τεχνικός δεν κατάφερε να πανηγυρίσει την κατάκτηση της Euroleague, όσο και αν σε μία περίπτωση, σε αυτήν του 2021, έφτασε πολύ κοντά μέχρι και τον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης, για να ηττηθεί με 86-81 από την Αναντολού Εφές του Εργκίν Αταμάν.

Εν πάση περιπτώσει, από τότε μέχρι σήμερα έχει κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι. Ο «Σάρας» έχει ηρεμήσει και γνωρίζει ότι είναι λογικό να βρίσκεται και κάτω από… παίκτη στην ιεραρχία μίας ομάδας, αν εκείνος βέβαια έχει δείξει τα διαπιστευτήριά του και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των ανθρώπων μέσα στο κλαμπ.

Ανέλαβε, λοιπόν, τη Φενέρμπαχτσε πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, με τη διοίκηση της τουρκικής ομάδας να αντικαθιστά τον Δημήτρη Ιτούδη με αυτόν, σε μία προσπάθεια για «ηλεκτροσόκ», αλλά και για να δοκιμαζόταν και κάτι διαφορετικό, που θα μπορούσε ιδεατά να οδηγήσει στην κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.

Την πρώτη χρονιά, που ήταν και… κουτσουρεμένη, το ρόστερ δεν ήταν δικό του. Μολονότι ήταν έξοχα δομημένο, με το ζόρι και με μπρέικ στο μπρέικ επί της Μονακό κατάφερε να φτάσει μέχρι και το Final Four, όπου ηττήθηκε με 73-57 από τον Παναθηναϊκό στην ημιτελική φάση.

Τερτίπια της… μοίρας θα έλεγε κανείς για το γεγονός ότι και εφέτος η Φενέρπαχτσε θα συναντούσε και τις δύο αυτές ομάδες στον δρόμο της για την κούπα. Αρχικά, ωστόσο, θα άλλαζε η σειρά με την οποία θα κοντραριζόταν εφέτος, καθώς πρώτα νίκησε το «τριφύλλι» με 82-76, σε μία… άτυπη ρεβάνς των περσινών, ενώ τη Μονακό θα την αντιμετώπιζε στον τελικό, με το τελικό 81-70 να λέει την πλήρη αλήθεια για το ποια ήταν η καλύτερη ομάδα στη διοργάνωση.

Και είναι εντυπωσιακή και η πνευματική ετοιμότητα που τους εμφύσησε ο Γιασικεβίτσιους, ο οποίος στα «mind games» απλά δεν… παίζεται!

«Καυτός» Σπανούλης και προπονητικά

«Θαύμα» και «έπος» Σπανούλη έχει χαρακτηριστεί, στην αντίπερα όχθη, η πορεία των Μονεγάσκων μέχρι και τον μεγάλο τελικό, έστω και αν εκεί φαινόταν πως η δουλειά ήταν πάνω από τις δυνάμεις της.

Άναρχα δομημένο ρόστερ, με άναρχο μπάσκετ, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, παρέλαβε ο «Kil Bill» και κάνοντας τη μία υπέρβαση μετά από την άλλη, μόνο και για την τέταρτη θέση της κανονικής διάρκειας αν μιλούσε κανείς.

Ήρθαν όμως πολλά παραπάνω. Η πρόκριση επί της Μπαρτσελόνα, σε ένα ζευγάρι που πήγε… αλφάδι ως προς την εκμετάλλευση της έδρας, για να καταλήξει στις 3-2 νίκες υπέρ της Μονακό. Το 78-68 επί του Ολυμπιακού στα ημιτελικά, αλλά και το γεγονός ότι παρά την ήττα της στον τελικό με τη Φενέρ, δεν παρουσίασε… διαλυμένη εικόνα και αν και δεν προέκυπτε από κάπου ότι θα μπορούσε να κερδίσει, ήταν μέσα στο ματς όσο περισσότερο γινόταν!

Ο Σπανούλης, λοιπόν, δεν είναι πια το «next big thing» της προπονητικής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά ήδη ένας προπονητής-ελίτ!

Ανακαλύψτε περισσότερα από την bet365

Τελευταία στοιχήματα και αποδόσεις