Πώς η Άρσεναλ κατέκτησε την Premier League

Η Άρσεναλ έβαλε επιτέλους τέλος σε μια αναμονή 22 ετών και κατέκτησε και πάλι τον τίτλο της Premier League.

Από την τελευταία τους επιτυχία  τη σεζόν 2003/04, οι ''Κανονιέρηδες'' πέρασαν αυτό που ο πρώην διευθύνων σύμβουλος Βινάι Βενκατεσάμ περιέγραψε το 2020 ως την πιο ''δύσκολη περίοδο'' στην ιστορία του συλλόγου. Όμως, επιτέλους, επέστρεψαν στην κορυφή του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Ήταν μια μακρά διαδικασία βελτίωσης, ειδικά υπό την καθοδήγηση του Μικέλ Αρτέτα τα τελευταία επτά χρόνια.

Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς από τους παράγοντες που επέτρεψαν στην Άρσεναλ να γίνει και πάλι πρωταθλήτρια Αγγλίας.

Η απόλυτη κυριαρχία του Αρτέτα

Καθώς η ιστορική βασιλεία του Πεπ Γκουαρδιόλα στη Μάντσεστερ Σίτι πλησιάζει στο τέλος της, είναι πολύ πιθανό μια νέα δυναστεία, με επικεφαλής έναν άλλο Ισπανό, να ετοιμάζεται να κυριαρχήσει στο αγγλικό ποδόσφαιρο.

Το 2020, η διοίκηση της Άρσεναλ προχώρησε στην αναβάθμιση του τίτλου του Αρτέτα από «head coach» σε «first-team manager». Μια κίνηση που αναγνώριζε όχι μόνο τη δουλειά του στην αλλαγή του τρόπου παιχνιδιού της ομάδας, αλλά και τον αντίκτυπό του που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όσα συνέβαιναν απλώς στο χορτάρι.

Είναι προφανές  ότι ο Αρτέτα κατάφερε να εμφυσήσει μια ισχυρή νοοτροπία νικητή στον σύλλογο, πολύ μακριά από αυτή που κληρονόμησε.

Η μεταμόρφωσή του χρειάστηκε χρόνο — κάτι που σπάνια δίνεται στους προπονητές στη σύγχρονη εποχή, ειδικά στο κορυφαίο επίπεδο.

Όμως, με έναν τίτλο Premier League και έναν τελικό UEFA Champions League στον ορίζοντα, η πίστη της Άρσεναλ στον Αρτέτα απέδωσε καρπούς.

Τελειοποιώντας το στυλ παιχνιδιού

Η Άρσεναλ συχνά δέχεται κριτική για τον τρόπο παιχνιδιού της, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Αρτέτα και το επιτελείο του βρήκαν έναν τρόπο να κερδίζουν σταθερά στο πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα του κόσμου.

Οι τρεις συνεχόμενες δεύτερες θέσεις στην Premier League έδειχναν ήδη ότι οι ''Κανονιέρηδες'' ήταν μια ελίτ ομάδα, ωστόσο, μικρές προσαρμογές τους οδήγησαν τελικά στην κορυφή.

Τι άλλαξε λοιπόν; Στο παρελθόν, η Άρσεναλ δυσκολευόταν να διασπάσει ομάδες που αμύνονταν μαζικά και χαμηλά στο γήπεδο (low block). Η λύση βρέθηκε στη χρήση των δυναμικών χαφ της, που με γρήγορες, κάθετες μπαλιές στους χώρους διασπάνε την αντίπαλη άμυνα.

Οι αντίπαλοι δεν προλάβαιναν να οργανωθούν αμυντικά, ενώ η ποιότητα που διαθέτει η Άρσεναλ στα άκρα με παίκτες όπως οι Μπουκαγιό Σακά, Νόνι Μαντουέκε, Λεάντρο Τροσάρ και Γκαμπριέλ Μαρτινέλι, της επιτρέπει να δημιουργεί ευκαιρίες με μεγάλη συχνότητα.

Με τον Σακά να κυριαρχεί συνήθως στη δεξιά πλευρά, η Άρσεναλ πάντα προσπαθούσε να δημιουργήσει μέσω αυτού, και η φετινή σεζόν δεν αποτέλεσε εξαίρεση, με σχεδόν τις μισές επιθέσεις της στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου να προέρχονται από εκείνη την πλευρά.

Το επόμενο στοιχείο είναι, φυσικά, οι στατικές φάσεις. Η Άρσεναλ δεν είναι μόνο εξαιρετική στο να σκοράρει από αυτές, αλλά και στο να τις κερδίζει, χάρη στον μεγάλο όγκο επιθέσεων από τα πλάγια.

Οι Ράις και Σακά είναι εξαιρετικοί εκτελεστές και στοχεύουν αδιάκοπα τη μικρή περιοχή με φαλτσαριστές σέντρες. Ο Ράις είναι ιδιαίτερα ικανός σε αυτό, με το εντυπωσιακό 42% των κόρνερ του από την αριστερή πλευρά να καταλήγουν σε αυτή τη συγκεκριμένη ζώνη.

Με παίκτες όπως οι Γκάμπριελ, Γουίλιαμ Σαλιμπά, Ρικάρντο Καλαφιόρι και Γιούριεν Τίμπερ να επιτίθενται με ορμή σε αυτές τις εκτελέσεις, οι αντίπαλες άμυνες αντιμετωπίζουν πάντα μια τεράστια πρόκληση.

Μεταγραφές για πρωταθλητισμό

Είναι λογικό το ρόστερ της Άρσεναλ να είναι αγνώριστο σε σχέση με αυτό που παρέλαβε ο Αρτέτα το 2019. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο ''έχτισε'' μια πρωταθλήτρια ομάδα στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν ιδιοφυής.

Η μεταγραφική στρατηγική της Άρσεναλ ήταν εξαιρετική σε δύο μέτωπα. Το πρώτο ήταν η στοχευμένη απόκτηση παικτών για ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού.

Ενώ το δέυτερο στόχευε στην δημιουργία ενός βαθύ ρόστερ που της επέτρεψε να διατηρήσει ένα κορυφαίο επίπεδο απόδοσης καθ' όλη τη διάρκεια της μακράς σεζόν.

Ήταν σαφές σε όλους το περασμένο καλοκαίρι ότι οι μεταγραφές των Πιέρο Ινκαπιέ, Κέπα Αριθαμπαλάγα, Κρίστιαν Νόργκααρντ, Κρίστιαν Μοσκέρα και Νόνι Μαντουέκε είχαν ως κύριο στόχο να προσφέρουν στον Μικέλ Αρτέτα το απαραίτητο βάθος στο ρόστερ, ενόψει μιας σεζόν όπου η κατάκτηση ενός τίτλου θεωρούνταν επιτακτική ανάγκη.

Οι Ινκαπιέ, Μαντουέκε και Μοσκέρα είχαν τεράστια συνεισφορά καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ξεκινώντας συνολικά σε 42 αγώνες πρωταθλήματος.

Η παρουσία τους αποδείχθηκε καθοριστική, καθώς τραυματισμοί βασικών παικτών όπως οι Μπεν Γουάιτ, Τίμπερ, Σάκα και Καλαφιόρι αποδυνάμωσαν την ομάδα σε διάφορες χρονικές στιγμές.

Ακόμη και η συμβολή του Γκαμπριέλ Ζεσούς, ενός παίκτη που συχνά περνάει απαρατήρητος, υπήρξε ζωτικής σημασίας για την επιτυχία της ομάδας, καθώς προσέφερε λύσεις σε κρίσιμες στιγμές τόσο στις εγχώριες διοργανώσεις όσο και στην Ευρώπη.

Ο Αρτέτα και το επιτελείο του γνώριζαν εδώ και καιρό ότι η υιοθέτηση ενός πιο άμεσου και κάθετου στυλ παιχνιδιού αποτελούσε τον απώτερο στόχο τους, οπότε οι μεταγραφικές κινήσεις που πραγματοποιήθηκαν ήταν απόλυτα εναρμονισμένες με αυτό το όραμα.

Πέρα από τις προαναφερθείσες καλοκαιρινές προσθήκες, από τη σεζόν 2023/24 και μετά, η Άρσεναλ ενέταξε στο δυναμικό της παίκτες όπως οι Μίκελ Μερίνο, Ράις, Τίμπερ, Καλαφιόρι και Βίκτορ Γκιόκερες.

Όλοι τους επιλέχθηκαν στο πλαίσιο ενός ξεκάθαρου πλάνου για την ενίσχυση της σωματικής δύναμης και του δυναμισμού της ομάδας.

Αυτή η απόλυτη σύμπνοια μεταξύ της στρατηγικής στις μεταγραφές και της προπονητικής φιλοσοφίας επέτρεψε στον Αρτέτα και τους συνεργάτες του να εφαρμόσουν στην εντέλεια ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό στυλ, το οποίο τελικά οδήγησε την Άρσεναλ στην επιστροφή της στην ελίτ του ποδοσφαίρου.