Όταν ο στόχος κατακτήθηκε, η φλόγα έσβησε;

Το καλοκαίρι του 2025 βρίσκει τον Νόβακ Τζόκοβιτς στην πιο παράδοξη φάση της λαμπρής καριέρας του…

Ο Σέρβος θρύλος του τένις, μετρώντας πλέον 24 Grand Slam τίτλους και έχοντας προσθέσει στη συλλογή του ακόμη και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, το μοναδικό μεγάλο τρόπαιο που του έλειπε έως τότε, φαίνεται πως βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο μεταίχμιο ανάμεσα στο αγωνιστικό του μεγαλείο και στην αόρατη, αλλά αναπόφευκτη πτώση της εσωτερικής του φλόγας.

Αυτή την εντύπωση αποτυπώνει με χαρακτηριστική ειλικρίνεια και ο Πάτρικ Μουράτογλου, ο Γάλλος προπονητής που έγινε διεθνώς γνωστός από την πολυετή συνεργασία του με τη Σερίνα Γουίλιαμς, αλλά και για τη διορατική του ματιά πάνω στο άθλημα.

Όπως ανέφερε, θεωρεί ότι ο Τζόκοβιτς έχασε πλήρως το κίνητρό του από τη στιγμή που κατέκτησε το 24ο Grand Slam και ο Ράφαελ Ναδάλ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ήταν, όπως είπε, ο στόχος που κυνηγούσε με λύσσα για περισσότερο από 15 χρόνια. Μόλις εκπληρώθηκε, απλώς εξαφανίστηκε.

«Ο μεγάλος στόχος έπαψε να υπάρχει. Και χωρίς στόχο, είναι φυσικό να χαθεί και το κίνητρο», εξήγησε ο Μουράτογλου, επισημαίνοντας ότι αυτή η μεταστροφή είναι ανθρώπινη, όσο κι αν μας ξενίζει για έναν αθλητή του επιπέδου του Τζόκοβιτς.

Τι απομένει να διεκδικήσει;

Η καριέρα του Νόβακ Τζόκοβιτς μοιάζει πλέον με ένα αθλητικό έπος που δεν έχει πια στροφές, μόνο ευθεία.

Ο Σέρβος έχει ήδη περάσει στην ιστορία ως ο παίκτης με τα περισσότερα Grand Slam στην ιστορία του ανδρικού τένις, έχοντας ξεπεράσει τόσο τον Ρότζερ Φέντερερ όσο και τον Ράφαελ Ναδάλ.

Κατέκτησε τουρνουά σε κάθε επιφάνεια, έγινε ο μοναδικός τενίστας που κέρδισε τουλάχιστον τρεις φορές όλα τα Grand Slam, έφτασε τους 400 και πλέον αγώνες ως Νο1 στην παγκόσμια κατάταξη και άγγιξε με δάχτυλα θεϊκά την απόλυτη ολοκλήρωση του τενιστικού κύκλου.

Με το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, έσβησε και το τελευταίο «κενό» που συχνά επικαλούνταν οι επικριτές του. Εκείνο το μοναδικό, άπιαστο μέχρι πρότινος μετάλλιο που του ξέφευγε το 2008 στο Πεκίνο, το 2012 στο Λονδίνο και το 2021 στο Τόκιο.

Η κατάκτησή του στο Παρίσι επισφράγισε αυτό που ήδη πολλοί ομολογούσαν, ότι δηλαδή ο Τζόκοβιτς δεν είναι απλώς ένας από τους κορυφαίους, αλλά ίσως ο κορυφαίος όλων των εποχών.

Και κάπου εκεί, όπως εύστοχα σημείωσε ο Μουράτογλου, «ο Νόβακ ίσως αισθάνθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του ότι δεν έχει κάτι να αποδείξει».

Η παράξενη εικόνα του στο French Open του 2025

Ο προβληματισμός αυτός βρήκε και πρόσφατη αγωνιστική αντανάκλαση. Στον ημιτελικό του φετινού French Open, ο Τζόκοβιτς αντιμετώπισε τον ανερχόμενο Γιανίκ Σίνερ. Ηττήθηκε χωρίς να παλέψει πραγματικά, σε έναν αγώνα που προκάλεσε εντύπωση όχι για την ήττα, αλλά για τον τρόπο της.

Ο Μουράτογλου, μιλώντας για την αναμέτρηση, παρατήρησε πως ο Τζόκοβιτς ήταν σε... «λειτουργία επίδειξης». Όπως σχολίασε χαρακτηριστικά, δεν φαινόταν να θέλει πραγματικά να νικήσει. Είχε, σύμφωνα με την εκτίμησή του, όλες τις δυνατότητες να κερδίσει τον Σίνερ, αλλά επέλεξε ασυνείδητα να μην πιέσει τον εαυτό του.

Επέλεξε, ίσως, να απολαύσει το παιχνίδι, να νιώσει ότι ακόμα μπορεί να σταθεί στο κορυφαίο επίπεδο, να αλληλεπιδράσει με το κοινό, να κάνει μία όμορφη συνέντευξη Τύπου στο φινάλε.

Ήταν, όπως περιέγραψε ο Γάλλος προπονητής, μια απόδοση που έμοιαζε περισσότερο με αποχαιρετιστήριο κονσέρτο παρά με ημιτελικό Grand Slam.

Ο Σίνερ πήρε τελικά την πρόκριση, αλλά στον τελικό ηττήθηκε από τον Κάρλος Αλκαράθ, ο οποίος και στέφθηκε πρωταθλητής. Ωστόσο, το μεγάλο ερώτημα που έμεινε να αιωρείται πάνω από το «Court Philippe Chatrier» δεν αφορούσε ούτε τον Αλκαράθ ούτε τον Σίνερ. Αφορούσε τον ίδιο τον Τζόκοβιτς και το αν ήθελε στα αλήθεια να κερδίσει...

Η ψυχολογία του απογυμνωμένου πρωταθλητή

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε έναν πρωταθλητή να λυγίζει όχι από τα πόδια ή τα χτυπήματα του αντιπάλου του, αλλά από την αδειανή ψυχή που αφήνει πίσω της η απόλυτη επιτυχία.

Ο Τζόκοβιτς δεν είναι πια το... κυνηγόσκυλο του ανταγωνισμού. Δεν έχει απέναντί του έναν Φέντερερ ή έναν Ναδάλ για να τον κρατά σε εγρήγορση. Δεν υπάρχει πια η αμφισβήτηση, η αγωνία, το πείσμα που πηγάζει από την ανάγκη να αποδείξεις κάτι.

Ο ίδιος ο Σέρβος είχε πει κάποτε ότι αγωνίζεται καλύτερα όταν αισθάνεται ότι έχει κάτι να αποδείξει, όταν βρίσκεται απέναντι στην αμφισβήτηση. Σήμερα, όμως, η αμφισβήτηση έχει σιωπήσει. Και μαζί της, ίσως σίγησε και ο εσωτερικός του παλμός.

Προς ένα τέλος ή προς μια νέα αρχή;

Η ιστορία του Τζόκοβιτς δεν έχει ακόμα τελειώσει, ούτε ο ίδιος έχει ανακοινώσει κάτι επίσημο για αποχώρηση. Ωστόσο, τα σημάδια είναι εκεί. Ο τρόπος που κινείται στο court, ο τόνος στη φωνή του στις συνεντεύξεις, το βλέμμα του όταν δεν μιλά.

Όλα αυτά συνθέτουν το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έχει φτάσει στην κορυφή και αναρωτιέται αν αξίζει να μείνει εκεί ή αν είναι καιρός να κατέβει από το βουνό.

Ίσως να υπάρξει μία τελευταία σπίθα. Ίσως ένα ακόμη Grand Slam να τον δελεάσει ή ένας νέος αντίπαλος να αναζωπυρώσει τη φωτιά, με το ενδεχόμενο αυτό να συμβεί στο επερχόμενο US Open και να είναι αυτός που θα κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο στη Νέα Υόρκη να προσφέρεται στο 9.00. Ίσως πάλι να βλέπουμε ήδη τις τελευταίες πράξεις του μεγάλου αυτού δράματος...

Ο Τζόκοβιτς δεν είναι πια ο νεαρός παίκτης που σόκαρε τον κόσμο στο Australian Open του 2008. Είναι ένας ώριμος, γεμάτος τίτλους και εμπειρίες αθλητής που μοιάζει να γράφει μόνος του τον επίλογο του μύθου του. Και αυτός ο επίλογος, όπως κάθε μεγάλο κεφάλαιο, κρύβει μέσα του και μεγαλείο και μελαγχολία…

Οι αποδόσεις που αναγράφονται σε αυτό το άρθρο ήταν οι σωστές αποδόσεις τη στιγμή της σύνταξής του και ενδέχεται να διαφοροποιηθούν.

Ανακαλύψτε περισσότερα από την bet365

Τελευταία στοιχήματα και αποδόσεις