Η Ισπανία μπορεί πλέον να περηφανεύεται ότι είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια, αλλά και εν ενεργεία πρωταθλήτρια σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ας δούμε, λοιπόν, πώς έφτασε ως εδώ, με πρωτομάστορα τον Λουίς ντε λα Φουέντε.
Η Ισπανία ξεκίνησε τη διοργάνωση, για ακόμη μία φορά, νωθρά, με λευκή ισοπαλία απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήριο, χωρίς να θέλξει με την απόδοσή της. Σιγά σιγά, όμως, άρχισε να ανεβάζει σταδιακά την απόδοσή της, μέχρι που, με δύο νίκες επί της Σαουδικής Αραβίας και της Ουρουγουάης, προκρίθηκε ως πρώτη από τον όμιλό της.
Στη συνέχεια, καθώς οι στροφές ανέβαιναν, το σύνολο του Λουίς ντε λα Φουέντε άρχισε να δείχνει το αληθινό του πρόσωπο. Η αρχή έγινε με τη νίκη στους «32» επί της Αυστρίας με 3-0, με σκόρερ τους Ογιαρθάμπαλ και Πόρρο.
Μετά ήρθε το μεγάλο ντέρμπι με την Πορτογαλία. Στο ιβηρικό ντέρμπι, εκεί όπου και η Πορτογαλία ήταν ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης, οι Ισπανοί είχαν άλλη άποψη και, με γκολ στις καθυστερήσεις από τον Μικέλ Μερίνο, ήταν αυτοί που χαμογέλασαν.
Ο Βάσκος χαφ της Άρσεναλ ήταν το πρόσωπο των νοκ άουτ, καθώς ήταν αυτός που έδωσε ξανά την πρόκριση απέναντι στο Βέλγιο, εκεί όπου ο Ουνάι Σιμόν δέχθηκε το μοναδικό του γκολ στη διοργάνωση.
Η «Φούρια Ρόχα» παρουσίασε το καλύτερό της πρόσωπο τη στιγμή που έπρεπε. Στο πιο σημαντικό ματς μέχρι εκείνη τη στιγμή, στον ημιτελικό απέναντι στο φαβορί Γαλλία, ήταν αλάνθαστη και, σχεδόν ξεκούραστα, ξανά με σκόρερ τους Ογιαρθάμπαλ και Πόρρο, πέρασε στον τελικό.
Και αφού πήρε μπρος τη στιγμή που έπρεπε, η πολεμική μηχανή των Ισπανών στον τελικό απλώς έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι στην Αργεντινή. Με τα στατιστικά εκκωφαντικά υπέρ της, με 20 τελικές φάσεις έναντι μόλις δύο, και με το γκολ του Φερράν Τόρρες στην παράταση, στέφθηκε δικαιότατα παγκόσμια πρωταθλήτρια.
