Η αυτοκρατορία του Ηρακλή στο ευρωπαϊκό βόλεϊ

Κατά τη δεκαετία του 2000, στο ελληνικό –και σε μεγάλο βαθμό στο ευρωπαϊκό– βόλεϊ υπήρχε μία ομάδα που ξεχώριζε με τον δυναμισμό και τις επιδόσεις της. Δεν ήταν ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε ο Παναθηναϊκός, ούτε καν ο ΠΑΟΚ, αν και οι δύο πρώτοι διατηρούσαν τότε εξαιρετικά ρόστερ.

Ήταν ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης, που μεθοδικά και αθόρυβα μετεξελίχθηκε σε μία από τις σπουδαιότερες δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου, αφήνοντας εποχή με τις επιτυχίες του.

Οι βάσεις αυτής της επιτυχίας είχαν ήδη τεθεί προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ο «Γηραιός», μετά από χρόνια αξιοπρεπούς παρουσίας αλλά χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις, άρχισε να οικοδομεί ένα σύνολο ικανό να πρωταγωνιστήσει.

Με την επιστροφή του Αντρέι Κράβαρικ το 1999 και την ανάληψη ηγετικού ρόλου από τον ίδιο, η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και το φίλαθλο κοινό άρχισε να πιστεύει ότι το σχέδιο για έναν Ηρακλή με ευρωπαϊκές φιλοδοξίες ήταν ρεαλιστικό.

Η διοίκηση της ομάδας επέλεξε να κινηθεί με σταθερά και προσεκτικά βήματα, αποφεύγοντας τις βεβιασμένες κινήσεις. Η στρατηγική αυτή βασιζόταν στην επιθυμία να δημιουργηθεί μία ομάδα με διάρκεια και ουσία και όχι ένα φαινόμενο εντυπωσιακό μεν, αλλά εφήμερο.

Η καταξίωση και η ευρωπαϊκή εκτόξευση

Με θεμέλιο λίθο εκείνη την ομάδα και με την προσθήκη του Θεόδωρου Μπάεφ, ο Ηρακλής έφτασε το 2002 στην κατάκτηση του νταμπλ στην Ελλάδα, σηματοδοτώντας το πέρασμά του από την εθνική καταξίωση στη διεθνή αναγνώριση.

Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στο Final Four του CEV Champions League, όπου συνυπήρξε με τον Ολυμπιακό, σε μία σπάνια ελληνική διπλή παρουσία στην κορυφαία διοργάνωση.

Ο Ηρακλής ηττήθηκε σε έναν συναρπαστικό ημιτελικό με 3-2 σετ από την ιταλική Λούμπε Ματσεράτα, ενώ ο Ολυμπιακός κατάφερε να φτάσει στον τελικό, μόνο για να γνωρίσει και εκείνος την ήττα από την ίδια ομάδα.

Ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης τερμάτισε στην τρίτη θέση, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο και επιβεβαιώνοντας την παρουσία του ανάμεσα στους κορυφαίους της Ευρώπης.

Δύο χρόνια αργότερα, το 2004, ο Ηρακλής, παρότι περιορίστηκε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, κατάφερε να δώσει το «παρών» και πάλι στο Final Four της διοργάνωσης, κατακτώντας την τέταρτη θέση. Ήταν πλέον φανερό ότι η παρουσία του στο ανώτατο επίπεδο δεν ήταν περιστασιακή, αλλά απολύτως εδραιωμένη.

Η κορύφωση στην Πυλαία και η ευρωπαϊκή σταθερότητα

Το 2005 προσέφερε στον Ηρακλή μία ιστορική ευκαιρία, καθώς το Final Four του CEV Champions League διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη, στο κλειστό της Πυλαίας. Εκεί, μπροστά στο κοινό του, ο «Γηραιός» πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση στα ημιτελικά, επικρατώντας με 3-2 σετ της Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ.

Στον μεγάλο τελικό αντιμετώπισε την Τουρ, όμως παρά την ψυχωμένη προσπάθεια, λύγισε με 3-1 σετ. Η ομάδα είχε πλέον φτάσει τόσο κοντά στην ευρωπαϊκή κορυφή, με το όνειρο να περνά ξυστά από τα χέρια της.

Το 2006, έχοντας κατακτήσει ξανά το Κύπελλο Ελλάδας και διαθέτοντας ένα γεμάτο ρόστερ, ο Ηρακλής προετοιμάστηκε για μία ακόμη υπέρβαση.

Με εξαιρετική απόδοση καθ’ όλη τη χρονιά, που τον έφερνε ανάμεσα στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, βρέθηκε και πάλι σε Final Four. Στη Ρώμη, νίκησε εκ νέου τη Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ με 3-2 στα ημιτελικά, αλλά στον τελικό γνώρισε την ήττα από τη Σίσλεϊ Τρεβίζο με 3-1 σετ, παρότι όλα τα σετ κρίθηκαν στους δύο πόντους.

Το 2007, έμελλε να γράψει ακόμη μία χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού βόλεϊ. Ο Ηρακλής κατέκτησε ένα από τα πλέον επικά πρωταθλήματα, ξεκινώντας από την τέταρτη θέση στη διαδικασία των πλέι οφ και αντιμετωπίζοντας με μειονέκτημα έδρας τόσο τον Ολυμπιακό όσο και τον Παναθηναϊκό., ενώ το 2008 επανέλαβε την επιτυχία του και επιβεβαίωσε πως ήταν ένας απόλυτα καθιερωμένος πρωταγωνιστής.

Η τελευταία ευρωπαϊκή λάμψη

Η σεζόν 2008/2009 άφησε γλυκιά αλλά και πικρή γεύση στους φίλους της ομάδας. Ο Ηρακλής κατάφερε να φτάσει για τελευταία φορά στην τελική φάση του CEV Champions League, που διεξήχθη στην Πολωνία. Εκεί, επικράτησε με 3-1 σετ της Ίσκρα στα ημιτελικά, όμως στον μεγάλο τελικό υποτάχθηκε στην ανωτερότητα της Τρεντίνο, της νέας τότε δύναμης του ευρωπαϊκού βόλεϊ.

Το τελευταίο νταμπλ και η αναπόφευκτη πτώση

Το 2011/2012 ήταν η τελευταία σεζόν κατά την οποία ο Ηρακλής παρουσίασε μία πραγματικά μεγάλη ομάδα. Κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα και επανέφερε για λίγο τις μνήμες της λαμπρής του πορείας. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη.

Την επόμενη χρονιά, με την ομάδα να ταλανίζεται από σοβαρά προβλήματα τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε διοικητικό επίπεδο, ήρθε ο υποβιβασμός. Ήταν η αρχή του τέλους για ένα σωματείο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια κοίταζε στα μάτια τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Η εποχή εκείνη έχει πλέον περάσει στην ιστορία. Όμως για όσους τη βίωσαν, είτε ως φίλαθλοι του Ηρακλή είτε απλώς ως εραστές του βόλεϊ, θα παραμείνει αξέχαστη.

Ήταν η εποχή που μία ελληνική ομάδα κατάφερε να συγκινήσει την Ευρώπη με την ποιότητα, την επιμονή και το ήθος της. Ένας «Γηραιός» που έμοιαζε πιο νέος και ζωντανός από ποτέ!

Ανακαλύψτε περισσότερα από την bet365

Τελευταία στοιχήματα και αποδόσεις